„O Boże mój, nadziejo moja jedyna, w Tobie położyłam ufność całą i wiem, że nie będę zawiedziona”. (317)

„Cierpienie jest stałą towarzyszką mojego życia”. (316)

„(...) dusza moja jest przygotowana na cierpienia”. (316)

„Będziesz miała pewne cierpienia z powodu choroby i lekarzy, także spotka cię wiele cierpień z powodu tego obrazu, ale nie lękaj się niczego. Na drugi dzień zachorowałam i wiele cierpiałam, tak jako mi powiedziała Matka Boża”. (316)

„Matko łaski - naucz mnie żyć z Bogiem”. (315)

„Matko Boża, dusza Twa była zanurzona w goryczy morzu, spójrz się na dziecię Twoje i naucz cierpieć, i kochać w cierpieniu. Wzmocnij mą duszę, niech jej ból nie łamie”. (315)

„Wtem usłyszałam te słowa: jestem siostra... - ta siostra była w Warszawie, a ja obecnie w Wilnie - módl się za mnie, aż ci powiem, kiedy masz przestać; jestem w konaniu. Natychmiast zaczęłam się gorąco modlić do konającego serca Jezusowego (…) - modliłam się tak od godziny trzeciej do godziny piątej. O godzinie piątej usłyszałam te słowa: Dziękuję. Zrozumiałam, że już skonała”. (314)

„(...) powiedział mi Anioł Stróż: módl się za konających i zaraz zaczęłam różaniec za konających”. (314)

„W jednej chwili dusza moja została jako skała: oschła, pełna udręki i niepokoju. Różne bluźnierstwa i przekleństwa cisną się do uszu moich. Nieufność i rozpacz zagościła w sercu moim. Oto jest stan biednych, który przyjęłam na siebie”. (311)

„Daję ci cząstkę w odkupieniu rodzaju ludzkiego. Tyś ochłodą w chwili konania Mego”. (310)