„Powiedzieliśmy mu: Jesteśmy uczciwi i nigdy nie byliśmy szpiegami; 32 było nas dwunastu braci, synów [jednego] ojca, jednego [z nas już] nie ma, a najmłodszy jest obecnie przy naszym ojcu w Kanaanie. 33 Wtedy rzekł do nas ów władca kraju: Po tym poznam, czy jesteście uczciwi: jednego waszego brata zostawcie u mnie, weźcie zboże dla wyżywienia waszych rodzin i idźcie. 34 A potem przyprowadźcie mi waszego najmłodszego brata, i wtedy poznam, że nie jesteście szpiegami, ale ludźmi uczciwymi. Ja wam oddam waszego brata, wy zaś będziecie mogli poruszać się po tym kraju».”

„Następnie przyszedłem do okolic Syrii i Cylicji. Byłem zaś nie poznawany twarzą (dla) (społeczności) wywołanych Judei, (dla tych) w Pomazańcu, jedynie zaś słyszącymi byli, że: Ten ścigający nas niegdyś teraz głosi dobrą nowinę wiarę, którą niegdyś niszczył, i oddawali chwałę przeze mnie Bogu”. (Do Galatów 1, 21 – 24)

Człowiek nieustannie ma tendencje do poprawiania i kwestionowania Boga, ale to tylko wyraz jego pychy. ks. Rafał Jarosiewicz
Rz 9, 19 – 20 „Powiesz mi na to: Dlaczego więc Bóg czyni jeszcze wyrzuty? Któż bowiem woli Jego może się sprzeciwić? Człowiecze! Kimże ty jesteś, byś mógł się spierać z Bogiem? Czyż może naczynie gliniane zapytać tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś?”

„I rzekł do swych braci: «Zwrócono mi pieniądze, oto są one w mojej torbie». Wtedy oni osłupieli i z lękiem pytali jeden drugiego: «Cóż to nam Bóg uczynił?» 29 A gdy przybyli do Kanaanu, do swego ojca Jakuba, opowiedzieli mu wszystko, co im się przytrafiło, tymi słowami: 30 «Ów władca tego kraju przemawiał do nas surowo i wziął nas za szpiegów”.

„Następnie po latach trzech wszedłem do Jerozolimy, (by) poznać Kefasa, i zatrzymałem się przy nim dni piętnaście; innego zaś (z) wysłanników nie zobaczyłem, jeśli nie Jakuba, brata Pana. Co zaś piszę wam, oto przed Bogiem, że nie kłamię”. (Do Galatów 1, 18 – 20)

To Bóg prowadzi człowieka najlepszą dla niego drogą. ks. Rafał Jarosiewicz
Rz 9, 17 - 18 „Albowiem mówi Pismo do faraona: Po to właśnie cię wzbudziłem, aby okazać na tobie moją potęgę i żeby rozsławiło się moje imię po całej ziemi. A zatem komu chce, okazuje miłosierdzie, a kogo chce, czyni zatwardziałym”.

„Odszedłszy więc od nich, rozpłakał się. Potem wrócił do nich i mówiąc do nich odłączył od nich Symeona i w ich obecności kazał go związać. 25 Potem Józef dał rozkaz, aby napełniono zbożem ich worki i aby do każdego worka włożono dane przez nich pieniądze, ponadto aby im dano żywności na drogę. I tak też im uczyniono. 26 Oni zaś włożywszy swe zboże na osły, ruszyli w drogę. 27 Gdy w gospodzie jeden z nich rozwiązał swój worek, aby dać obroku swemu osłu, spostrzegł pieniądze; były one bowiem na wierzchu w jego torbie”.

„Gdy zaś znalazł upodobanie [Bóg], (który oddzielił) mię od łona matki mej i (który powołał) przez łaskę Jego, (by) objawić Syna Jego we mnie, aby głosiłbym dobrą nowinę (o) Nim wśród pogan, zaraz nie dodatkowo nałożyłem ciałem i krwią, ani (nie) wszedłem do Jerozolimy do (tych) przede mną wysłanników, ale odszedłem do Arabii, i znowu wróciłem do Damaszku”. (Do Galatów 1, 15 – 17)

W słowach świętego Pawła wielokrotnie wybrzmiewa echo całej jego wiedzy zaczerpniętej także z nauki Gamaliela, w którego się kształcił. ks. Rafał Jarosiewicz
Rz 9, 16 „Wybranie więc nie zależy od tego, kto go chce lub o nie się ubiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie”.

„Mówili między sobą: «Ach, zawiniliśmy przeciwko bratu naszemu, patrząc na jego strapienie, kiedy nas błagał o litość, a nie wysłuchaliśmy go! Dlatego przyszło na nas to nieszczęście». 22 Ruben zaś tak im wtedy powiedział: «Czyż wam tego nie mówiłem: Nie dopuszczajcie się wykroczenia względem tego chłopca; ale nie usłuchaliście mnie. Toteż teraz żąda się odpowiedzialności za jego krew!» 23 Nie wiedzieli zaś, że Józef to rozumie, bo rozmawiał z nimi przez tłumacza”.