Prawdziwy uczeń Pana Jezusa to ten, który codziennie wstaje ze swoich noszy i zaczyna iść. ks. Rafał Jarosiewicz

„Słyszymy często, że mężczyzna jest głową rodziny. To ten, który myśli i który decyduje. Ten, który potrafi prowadzić”. o. Tomasz Nowak OP, „Mężczyzna na Bożą miarę”

„Czy codzienne zabieganie, zarabianie na życie i rozwiązywanie bieżących problemów pochłania cię do tego stopnia, że w efekcie zaniedbujesz swoje zdrowie, relacje z bliskimi, rozwój duchowy oraz głębsze zrozumienie otaczającego cię świata?” Nick Vujicic, „Bez granic!”

„Utrata świadomości bycia dzieckiem nikomu nie wychodzi na dobre. W każdej osobie, nawet gdy ktoś staje się dorosły lub jest osobą w podeszłym wieku, nawet gdy zostaje rodzicem, gdy zajmuje odpowiedzialne stanowisko, pod tym wszystkim pozostaje tożsamość dziecka. Wszyscy jesteśmy czyimiś dziećmi. A to zawsze przypomina nam o fakcie, że życia nie daliśmy sobie sami, ale że je otrzymaliśmy. Wielki dar życia jest pierwszym podarunkiem, jaki dostaliśmy”. - Franciszek
Posynodalna Adhortacja Apostolska Amoris Laetitia – O miłości w rodzinie (pkt 188)

„Wielki majestat Boga, jaki mnie dziś przeniknął i przenika, obudził we mnie wielką bojaźń, ale bojaźń uszanowania, a nie bojaźń niewolniczą, która jest bardzo różna od bojaźni uszanowania”. (732)

Dotyk Jezusa często nadaje sens wszystkiemu. ks. Rafał Jarosiewicz

„Każdy, kto zna Boga, rozumie, że wszyscy ludzie potrzebują miłości i zachęty, nawet jeśli jest to tylko wsparcie poprzez uprzejme słowo lub uśmiech zaserwowany wraz z kawą i pączkiem”. Nick Vujicic, „Bez granic!”

„Pragnę, abyś się cała przemieniła w miłość i płonęła żarem, jako czysta ofiara miłości”. (726)

„Wielkie jest błogosławieństwo wypływające z czystości. I nie chodzi o czystość tylko dla czystości. Tu zawsze chodzi o kogoś. Dbam o swoją czystość, abym mógł zadbać o czyjaś czystość. To piękny przejaw miłości”. o. Tomasz Nowak OP, „Mężczyzna na Bożą miarę”

„Małe grono rodzinne nie powinno być odizolowane od szerszej rodziny, w której są rodzice, wujowie i ciocie, kuzyni, a nawet sąsiedzi. W tej dużej rodzinie mogą być osoby potrzebujące pomocy, a przynajmniej towarzystwa oraz gestów sympatii, ale mogą też być wielkie cierpienia, gdzie trzeba pocieszenia. Indywidualizm naszych czasów niekiedy prowadzi do zamknięcia się w bezpieczeństwie małego gniazdka i postrzegania innych jako groźnej udręki. Jednak ta izolacja nie daje więcej spokoju i szczęścia, lecz zamyka serce rodziny i pozbawia ją szerokiej perspektywy życiowej”. - Franciszek
Posynodalna Adhortacja Apostolska Amoris Laetitia – O miłości w rodzinie (pkt 187)