„Gdyż co uczynią (ci) zanurzający się za martwych? Jeśli całkowicie martwi nie są wskrzeszani, dlaczego i zanurzają się za nich? Dlaczego i my narażamy się cały czas? Co dzień umieram, na (tę) waszą dumę, [bracia,] którą mam w Pomazańcu Jezusie, Panu naszym! Jeśli na wzór niewolnika walczyłem z dzikimi zwierzętami w Efezie, jaka mi korzyść? Jeśli martwi nie są wskrzeszani, zjedzmy i wypijmy, jutro bowiem umieramy”. (Do Koryntian I 15, 29 – 32)

„Trzeba bowiem On królować, aż do kiedy położy wszystkich nieprzyjaciół pod nogami Jego. Ostatnim nieprzyjacielem jest uznawanym za bezużyteczną śmierć, wszystko bowiem podporządkował pod nogi Jego. Kiedy zaś powie, że wszystko jest podporządkowane, jawne, że oprócz (Tego), (który podporządkował) Mu wszystko. Kiedy zaś zostanie podporządkowane Mu wszystko, wtedy [i] sam Syn zostanie podporządkowany (Temu), (który podporządkował) Mu wszystko, aby był Bóg wszystkim w wszystkim”. (Do Koryntian I 15, 25 – 28)

„Teraz zaś Pomazaniec jest wskrzeszony z martwych, pierwocina (tych), (którzy zasnęli). Skoro bowiem przez człowieka śmierć, i przez Człowieka powstanie martwych. Jak właśnie bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak i w Pomazańcu wszyscy zostaną ożywieni. Każdy zaś w własnym szyku: pierwocina Pomazaniec, następnie (ci) Pomazańca w przybyciu Jego; potem koniec, kiedy przekaże królestwo Bogu i Ojcu, kiedy uzna za bezużyteczne każde panowanie, i każdą władzę, i moc”. (Do Koryntian I 15, 20 – 24)

„Jeśli bowiem martwi nie są wskrzeszani, ani Pomazaniec jest wskrzeszony, jeśli zaś Pomazaniec nie jest wskrzeszony, czcza wiara wasza, jeszcze jesteście w grzechach waszych. Wtedy i (ci), którzy zasnęli w Pomazańcu, ulegli zgubie. Jeśli w życiu tym w Pomazańcu mamy nadzieję jedynie, bardziej godnymi litości (od) wszystkich ludzi jesteśmy”. (Do Koryntian I 15, 16 – 19)

„Jeśli zaś Pomazaniec jest ogłaszany, że z martwych jest wskrzeszony, jak mówią w was niektórzy, że powstanie martwych nie jest? Jeśli zaś powstanie martwych nie jest, ani Pomazaniec jest wskrzeszony, jeśli zaś Pomazaniec nie jest wskrzeszony, puste wtedy i ogłaszanie nasze, pusta i wiara wasza. Znalezieni bylibyśmy zaś i kłamliwymi świadkami Boga, że zaświadczyliśmy przeciw Bogu, że wskrzesił Pomazańca, którego nie wskrzesił, jeśli właśnie wtedy martwi nie są wskrzeszani”. (Do Koryntian I 15, 12 – 15)

„Ja bowiem jestem (tym) najmniejszym (z) wysłanników, który nie jestem dość duży (by) być nazywany wysłannikiem, dlatego, że zacząłem prześladować (społeczność) wywołanych Boga; łaską zaś Boga jestem, czym jestem, i łaska Jego, (ta) względem mnie, nie pusta stała się, ale obficiej (od) nich wszystkich trudziłem się, nie ja zaś, ale łaska Boga, [(ta)] ze mną. Czy to więc ja, czy to tamci, tak ogłaszamy i tak uwierzyliście”. (Do Koryntian I 15, 9 – 11)

„Daję poznać zaś wam, bracia, (tę) dobrą nowinę, którą ogłosiłem dobrą nowinę wam, którą i przyjęliście, w której i stanęliście, przez którą i zbawiani jesteście, jakim słowem ogłosiłem dobrą nowinę wam, jeśli nabywacie, chyba że pchło uwierzyliście. Przekazałem bowiem wam w pierwszych, co i przyjąłem, że Pomazaniec umarł za grzechy nasze według Pism, i że został pogrzebany, i że jest wskrzeszony dnia trzeciego według Pism, i że dał się widzieć Kefasowi, potem (tym) Dwunastu; następnie dał się widzieć ponad pięciuset braciom na raz, z których większość trwa aż do teraz, niektórzy zaś zasnęli; następnie dał się widzieć Jakubowi, potem wysłannikom wszystkim; na ostatek zaś wszystkich jakby (poronionemu) dał się widzieć i mnie”. (Do Koryntian I 15, 1 – 8)

„Jeśli ktoś uważa prorokiem być lub duchowym, niech uznaje, co piszę wam, że Pana jest przykazanie; jeśli zaś ktoś nie poznaje, nie jest poznawany. Tak ze, bracia [moi], współzawodniczcie (o) prorokowanie i mówić nie zabraniajcie językami. Wszystko zaś dostojnie i według porządku niech się staje”. (Do Koryntian I 14, 37 – 40)

„Czy to językiem ktoś mówi, według dwóch albo najwięcej trzech, i na przemian, i jeden niech tłumaczy; jeśli zaś nie byłoby tłumacza, niech milczy w (społeczności) wywołanych, sobie samemu zaś niech mówi i Bogu. Prorocy zaś dwóch lub trzech niech mówią i inni niech rozróżniają; jeśli zaś innemu zostałoby objawione siedzącemu, (ten) pierwszy niech milczy. Możecie bowiem pojedynczo wszyscy prorokować, aby wszyscy uczyli się i wszyscy byli zachęcani, i duchy proroków prorokom są podporządkowane; nie bowiem jest niepokoju Bóg, ale pokoju. Jak w wszystkich (społecznościach) wywołanych świętych, kobiety w (społecznościach) wywołanych nich milczą, nie bowiem jest pozwalane im mówić; ale niech będą podporządkowane, jak i Prawo mówi. Jeśli zaś coś nauczyć się chcą, w domu własnych mężów niech dopytują się, hańbiące bowiem jest dla kobiety mówić w (społeczności) wywołanych. Czy od was słowo Boga wyszło, lub do was samych przyszło?” (Do Koryntian I 14, 27 – 36)

„Jeśli zaś wszyscy prorokowaliby, wszedłby zaś ktoś niewierzący lub prostak, jest zawstydzany przez wszystkich, jest osądzany przez wszystkich, (te) ukryte serca jego widoczne stają się, i tak, upadłszy na twarz, pokłoni się Bogu oznajmiając, że: Istotnie Bóg w was jest. Co więc jest, bracia? Kiedy schodzicie się, każdy śpiew ma, nauczanie ma, objawienie ma, język ma, tłumaczenie ma: wszystko ku budowaniu niech się staje”. (Do Koryntian I 14, 24 – 26)