„Nam zaś objawił Bóg przez Ducha, bo Duch wszystko bada, także głębie Boga. Kto bowiem zna (z) ludzi (te) człowieka, jeśli nie duch człowieka, (ten) w nim? Tak i (te) Boga nikt (nie) poznał z wyjątkiem Ducha Boga. My zaś nie ducha świata wzięliśmy, ale Ducha, (Tego) z Boga, aby znaliśmy (te) przez Boga darowane nam; które także mówimy nie w wyuczonych ludzkiej mądrości słowach, ale w wyuczonych Ducha, duchowymi (rzeczy) duchowe zestawiając. Zmysłowy zaś człowiek nie przyjmuje (tych) Ducha Boga, głupotą bowiem (dla) niego są, i nie może poznać, że duchowo są osądzane; zaś duchowy osądza wszystko, sam zaś przez nikogo (nie) jest osądzany. Kto bowiem poznał myśl Pana, który pouczy Go? my zaś myśl Pomazańca mamy”. (Do Koryntian I 2, 10 – 16)

„Mądrość zaś mówimy wśród dojrzałych, mądrość zaś nie wieku tego, ani przewodzących wieku tego, (tych) uznawanych za bezużytecznych, ale mówimy Boga mądrość w tajemnicy, (tę) zakrytą, którą przeznaczył Bóg przed wiekami do chwały naszej; którą nikt (z) przewodzących świata tego (nie) poznał, gdyby bowiem poznali, nie (chyba) Pana chwały ukrzyżowaliby. Ale jak jest napisane: (Co) oko nie ujrzało, i ucho nie usłyszało, i do serca człowieka nie weszło, (to) przygotował Bóg miłującym Go”. (Do Koryntian I 2, 6 – 9)

„I ja przyszedłszy do was, bracia, przyszedłem nie według wybitności słowa lub mądrości, zwiastując wam tajemnicę Boga. Nie bowiem osądziłem, (że) coś (ja) wiedzieć wśród was z wyjątkiem Jezusa Pomazańca i to tego ukrzyżowanego. I ja w bezsile, i w bojaźni, i w drżeniu wielkim stałem się przy was i słowo me i ogłaszanie moje nie w przekonywających mądrości [słowach], ale w pokazaniu Ducha i mocy, aby wiara wasza nie była w mądrości ludzi, ale w mocy Boga”. (Do Koryntian I 2, 1 – 5)

„Patrzcie bowiem (na) powołanie wasze, bracia, że nie liczni mądrzy według ciała, nie liczni mocni, nie liczni dobre urodzeni, ale głupie świata wybrał sobie Bóg, aby zawstydził mądrych, i nie mające siły świata wybrał sobie Bóg, aby zawstydził silne, i nieurodzone świata, i za nic miane wybrał sobie Bóg, nie istniejące, aby istniejące uznał za bezużyteczne, żeby nie chełpiło się każde ciało przed Bogiem. Dzięki Niemu zaś wy jesteście w Pomazańcu Jezusie, który stał się mądrością (dla) nas od Boga, sprawiedliwością zarówno, jak uświęceniem i odkupieniem, aby jak jest napisane chełpiący się w Panu niech się chełpi”. (Do Koryntian I 1, 26 – 31)

„Kiedy i Judejczycy znaków żądają i Hellenowie mądrości szukają, my zaś ogłaszamy Pomazańca ukrzyżowanego: (dla) Judejczyków obrazę, dla narodów zaś głupotę, (dla) samych zaś powołanych, (dla) Judejczyków zarówno, jak (dla) Hellenów, Pomazańca, Boga moc i Boga mądrość; bo głupie Boga mądrzejsze (od) ludzi jest i nie mające siły Boga silniejsze (od) ludzi”. (Do Koryntian I 1, 22 – 25)

„Słowo bowiem krzyża (dla) dających się gubić głupotą jest, zaś (dla) dających się zbawiać, dla nas, mocą Boga jest. Jest napisane bowiem: Zgubię mądrość mądrych i zrozumienie rozumnych odrzucę. Gdzie mądry? Gdzie uczony w piśmie? Gdzie badacz wieku tego? Czyż nie uczynił głupią Bóg mądrość świata? Skoro bowiem w mądrości Boga nie poznał świat przez mądrość Boga, upodobał sobie Bóg przez głupotę ogłaszania zbawić wierzących”. (Do Koryntian I 1, 18 – 21)

„Zachęcam zaś was, bracia, przez imię Pana naszego, Jezusa Pomazańca, aby to samo mówiliście wszyscy, i nie były w was rozłamy, (aby) byliście zaś wydoskonaleni w tej samej myśli i w tym samym mniemaniu. Zostało ujawnione bowiem mi o was, bracia moi, przez (tych) Chloe, że spory w was są. Mówię zaś to, że każdy (z) was mówi: Ja jestem Pawła; Ja zaś Apollona; Ja zaś Kefasa; Ja zaś Pomazańca. Rozczłonkowany jest Pomazaniec? Czy Paweł został ukrzyżowany za was, lub w imię Pawła zostaliście zanurzeni? Dziękuję [Bogu], że nikogo (z) was zanurzyłem z wyjątkiem Kryspusa i Gajusa, aby nie ktoś powiedział, że w moje imię zostaliście zanurzeni. Zanurzyłem zaś także Stefanasa dom; w końcu nie wiem, czy kogoś innego zanurzyłem. Nie bowiem wysłał mię Pomazaniec zanurzać, ale głosić dobrą nowinę, nie przez mądrość słowa, aby nie został uczyniony pustym krzyż Pomazańca”. (Do Koryntian I 1, 10 – 17)

„Dziękuję Bogu memu każdej chwili za was z powodu łaski Boga, (tej) danej wam w Pomazańcu Jezusie, że w wszystkim zostaliście ubogaceni w Nim, w każdym słowie i każdym poznaniu, jak świadectwo Pomazańca zostało umocnione w was, tak że wy nie być słabszymi w żadnym darze, wyczekujący objawienia Pana naszego Jezusa Pomazańca, który także umocni was do końca, nieobwinionych w dniu Pana naszego, Jezusa [Pomazańca]. Wierny Bóg, przez którego zostaliście powołani do wspólnoty Syna Jego, Jezusa Pomazańca, Pana naszego”. (Do Koryntian I 1, 4 – 9)

„Paweł, powołany wysłannik Pomazańca Jezusa przez wolę Boga, i Sostenes, brat, (społeczności) wywołanych Boga, będącej w Koryncie, uświęconym w Pomazańcu Jezusie, powołanym świętym, razem z wszystkimi przywołującymi imię Pana naszego, Jezusa Pomazańca, w każdym miejscu, ich i naszego; łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana, Jezusa Pomazańca”. (Do Koryntian I 1, 1 – 3)

„[Zaś mogącemu was utwierdzić według dobrej nowiny mej i ogłaszania Jezusa Pomazańca, według objawienia tajemnicy (dla) czasów wiecznych trzymanej w milczeniu, uczynionej widoczną zaś teraz poprzez pisma prorocze według rozkazu wiecznego Boga, ku posłuszeństwu wiary względem wszystkich pogan danej do poznania, jedynemu mądremu Bogu poprzez Jezusa Pomazańca, Temu chwała na wieki; amen]”. (Do Rzymian 16, 25 – 27)