Paweł doskonale zna zwyczaje świątyni, i dlatego tak biegle może z nich korzystać dla szerzenia Ewangelii. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 26 „Wtedy Paweł wziął z sobą tych mężów, następnego dnia poddał się razem z nimi oczyszczeniu, wszedł do świątyni i zgłosił termin wypełnienia dni oczyszczenia, aż zostanie złożona ofiara za każdego z nich”.

Apostołowie w różny sposób podchodzą do osób, które nawracają się na chrześcijaństwo. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 25 „Co zaś do pogan, którzy uwierzyli, posłaliśmy im na piśmie polecenie, aby powstrzymali się od pokarmów ofiarowanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu”.

Paweł dostaje różne propozycje, na szczęście rozeznaje i idzie za duchem, a nie za ciałem. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 23 – 24 „Zrób więc to, co ci mówimy: Mamy tu czterech mężczyzn, którzy złożyli ślub, weź ich z sobą, poddaj się razem z nimi oczyszczeniu, pokryj za nich koszty, aby mogli ostrzyc sobie głowy, a wtedy wszyscy przekonają się, że w tym, czego się dowiedzieli o tobie, nie tylko nie ma źdźbła prawdy, lecz że ty sam przestrzegasz Prawa na równi z nimi”.

Paweł obrywa z każdej strony po swoim nawróceniu. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 20 – 22 „Słysząc to, wielbili Boga, ale powiedzieli mu: Widzisz, bracie, ile tysięcy Żydów uwierzyło, a wszyscy trzymają się gorliwie Prawa. O tobie jednak słyszeli, że wszystkich Żydów, mieszkających wśród pogan, nauczasz odstępstwa od Mojżesza, mówisz, że nie mają obrzezywać swych synów ani zachowywać zwyczajów. Cóż więc począć? W każdym wypadku dowiedzą się, żeś przybył”.

Opowiadanie o działaniu Boga było jednym z najważniejszych elementów przepowiadania, a dzisiaj jakby prawie wcale jest nieobecne. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 18 - 19 „Następnego dnia Paweł poszedł razem z nami do Jakuba. Zebrali się też wszyscy starsi. Powitawszy ich, zaczął szczegółowo opowiadać, czego Bóg dokonał wśród pogan przez jego posługę”.

Jednym z owoców Ducha Świętego jest radość. Także dziś jest jej jakby trochę mało w Kościele. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 17 „Kiedy znaleźliśmy się w Jerozolimie, bracia przyjęli nas z radością”.

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa szczególną cechą przynależności do gminy chrześcijańskiej była gościnność, dziś jakby tego brakuje. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 15 - 16 „Potem przygotowawszy się do podróży, ruszyliśmy do Jerozolimy. Towarzyszyli nam niektórzy uczniowie z Cezarei i zaprowadzili do niejakiego Mnazona z Cypru, jednego z pierwszych uczniów, u którego mieliśmy znaleźć gościnę”.

Opisy, które pokazuje Paweł dają nam możliwość zobaczenia prawdziwych relacji między uczniami, którzy muszą radzić sobie z trudnościami, różnicą zdań, itp. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 14 „Nie mogąc go przekonać, ustąpiliśmy ze słowami: Niech się dzieje wola Pańska!”

Być gotowym na śmierć tylko przez gadanie, to jeszcze nie wiele, ale potwierdzić to oddając życie, to już wielki znak miłości. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 12 – 13 „Kiedyśmy to usłyszeli, razem z miejscowymi braćmi zaklinaliśmy Pawła, aby nie szedł do Jerozolimy. Wtedy Paweł odpowiedział: Co robicie? Dlaczego płaczecie i rozdzieracie mi serce? Ja przecież gotów jestem nie tylko na więzienie, ale i na śmierć w Jerozolimie dla imienia Pana Jezusa”.

Proroctwa, które wypowiadają współcześni prorocy wcale nie muszą być miłe w słuchaniu. ks. Rafał Jarosiewicz
Dz 21, 9 - 11 „Miał on cztery córki, dziewice - prorokinie. Kiedyśmy tam przez dłuższy czas mieszkali, przyszedł z Judei pewien prorok, imieniem Agabos. Przybył do nas, wziął pas Pawła, związał sobie ręce i nogi i powiedział: To mówi Duch Święty: Tak Żydzi zwiążą w Jerozolimie męża, do którego należy ten pas, i wydadzą w ręce pogan”.